Kot perski

Należy obecnie do najpopularniejszych kocich ras na świecie. Powodem tego jest jego ujmujący, przesympatyczny charakter a także niepowtarzalna uroda.
Persy to nadzwyczaj łagodne i przyjacielskie zwierzęta, a ich temperament można nawet określić mianem flegmatycznego.Koty te nie przejawiają zachowań agresywnych i nigdy nie bywają złośliwe czy pamiętliwe.
Przywiązują się do wszystkich osób w rodzinie i stale szukają kontaktu ze swoimi opiekunami.
Poważną wadą Persów jest konieczność nieustannej pielęgnacji ich obfitej okrywy włosowej, dlatego nadają się one na towarzyszy tylko odpowiedzialnych osób.
Występują w ponad stu odmianach barwnych.

PERS – niekwestionowany arystokrata, o wytwornych manierach, z odrobiną  „angielskiej flegmy”, budzący zachwyt obfitym futrem, magnetyzujący przyjaznym spojrzeniem wyrazistych, okrągłych oczu, uwodzący łagodnością, czułością w kontaktach i ogromną potrzebą pieszczot, pogodny i bardzo ceniący kontakt ze swoim właścicielem, cichy i pozbawiony agresji. Czasami stawiając „na swoim”,  potrafi zauroczonego zdominować.

Niewielu patrząc na wspaniałość kota perskiego, jest mu się w stanie oprzeć i nie darzyć sympatią.

Dla mnie – jako szczęśliwej posiadaczki TAKIEGO KOTA – to niekwestionowany król wszystkich kotów rasowych.

            Pierwsze wieści o kotach porośniętych długim włosem dotarły do Europy około roku 1521, przekazane przez podróżującego po krajach Orientu – Pietra della Valle. Pod koniec XVI wieku Nicolas Fabri de Pieresc przywiózł z podróży po Turcji pierwsze koty długowłose.

Rzeczywiste pochodzenie persów spowijają mroki tajemnicy. Jedne z teorii głoszą, że posiadanie przez nie obfitej okrywy włosowej było wynikiem trudnych warunków klimatycznych, do których musiały się przystosować. Inne zaś, że niesiony gen długiego włosa jest wynikiem krzyżowań międzygatunkowych z dzikimi kotami –manulem.

Niepospolita uroda szybko podbijała serca Europejczyków, dlatego też coraz częściej spotykano persy w pałacach magnatów, na dworach najbogatszej szlachty. Początkowo znane były w różnych regionach naszego kontynentu pod różnymi nazwami – jako kot perski, azjatycki, chiński, czy indyjski – w zależności od miejsca, z którego został przywiezione. My, nazywając te koty „perskimi”, czynimy to bardziej zwyczajowo, niż dowodzimy ich faktyczne pochodzenie.